Tercihsiz

ŞİNASİ (1826 - 1871)

ZİYA PAŞA (1825 - 1880) 

NAMIK KEMAL (1840 - 1888) 

AHMET MİTHAT EFENDİ (1844 - 1913) 

ŞEMSETTİN SAMİ (1850 - 1904) 

AHMET VEFİK PAŞA (1823 - 1891)

ALİ SUAVİ (1838 - 1878) 

RECAİZADE MAHMUT EKREM (1847-1914)

ABDÜLHAK HAMİT TARHAN (1852 - 1937)

SAMİ PAŞAZADE SEZAİ (1860 - 1936)

MUALLİM NACİ (1850 - 1893)

NABİZADE NAZIM (1862 - 1893)

Karabibik 

Edebiyatımızdaki ilk köy romanıdır. Edebiyatımızda realizmin başarılı örnekleri arasında yer alır. Bu roman uzun hikâye özelliği de gösterir. Olay Antalya’nın bir köyünde geçer. Nabizade Nazım bu romanında, Antalya’nın Kaş ilçesinin Beymelik köyünde, babasından kalma tarlanın dört dönümünü komşusuna satan Karabibik’in, kalan sekiz dönümü de Yosturoğlu’na kaptırmamak için ortaya koyduğu çabayı dile getirir.

Örnek 1:

Örnek 2:

Küçük Şeyler 

Sami Paşazade Sezai’nin hikâyelerinin bulunduğu bu eser edebiyatımızdaki küçük hikâye türünün ilk örneği sayılır.

Örnek :

Zemzeme 

ŞEMSETTİN SAMİ (1850 - 1904) 

Tanzimat döneminde dil, sözlük ve ansiklopedi alanında yaptığı çalışmalarıyla tanınan bir yazarımızdır. Yazı hayatına gazetecilikle başlar. Doğu ve Batı dillerini iyi derecede öğrenir, çeviri çalışmalarıyla ilgi toplar. İlk çalışmaları dil yönünden zayıftır. Daha sonra yazdığı “Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat” adlı romanda dile tam olarak hakim olmadığı için eleştiriye uğrar. 

Dil konusundaki çalışmalarının yanında tarih ve coğrafya ile ilgili araştırmalar da yapmıştır. Sözlük ve ansiklopedilerin dışında roman, piyes ve makale türünde eserler vermiş, çeviriler yapmıştır. Ancak Şemsettin Sami, dil alanında çalışmalar yaptığından dilci olarak üne kavuşmuştur; roman ve oyunlarıyla bu türlerin gelişmesine katkı sağlamasına rağmen Türk edebiyatında roman veya oyun yazarı olarak pek anılmaz. 

Şemsettin Sami, zamanının en büyük dil bilgini sayılmaktadır. Türk dilinin gelişmesi, sadeleşmesi, dil bilgisinin derlenip toparlanması ve sözlük oluşturulması için çok büyük çaba göstermiştir.

Yazarın edebiyat yaşamında çevirilerin önemli bir yeri vardır. Yaptığı çeviriler içinde “Sefiller” ve “Robinson” beğenilir. Metne olduğu gibi bağlı kalması, cümle yapısını korumaya çalışması ve üslup endişesi taşıması yönünden eleştirilir. O, yine de “metne bağlı çeviri” anlayışından vazgeçmez.

Gazeteler, dergiler çıkarmıştır. Elliye yakın eser veren Şemsettin Sami’nin bazı eserleri basılamamıştır.

Eserleri:

Roman:
Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat

Sözlük (Lugat):
Kamûs-ı Türkî, Kamûsû’l Â’lâm, Kamûs-ı Fransevî, Kamûs-ı Arabî

Çeviri:
Sefiller, Robinson, Şeytanın Yadigârları

Tiyatro:
Seydi Yahya, Besa yahut Ahde Vefa, Gave

Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat 
Türk edebiyatındaki ilk roman olarak kabul edilir. Romanda görücü usülü evlilik ve bunun sakıncaları romantizm içinde ele alınır. Küçük yaşta babasız kalan Talat’ı, annesi Saliha Hanım büyütür. Talat’ın işe gidip gelirken uğradığı bir dükkan vardır, Hacı Mustafa’nın dükkanı... Hacı Mustafa, Fitnat’ın üvey babasıdır. Fitnat’ın annesi Zekiye Hanım, Fitnat’a hamileyken kocasından ayrılmış, Hacı Mustafa ile evlenmiş ve birkaç yıl sonra da ölmüştür.

Talat, bir gün eve dönerken Hacı Mustafa’nın dükkanının üstündeki evin cumbasında Fitnat’ı görür; görür görmez de ona tutulur. Fitnat da Talat’ı sevmektedir. Ancak Fitnat, Hacı Baba’nın korkusundan sokağa çıkamaz. Talat, çarşaf giyerek kadın kılığında eve girer ve Fitnat ile konuşur. Ne var ki Hacı Baba, Fitnat’ı Ali Bey adında zengin bir adamla evlendirir. Fitnat, Ali Bey’i yanına yaklaştırmaz. Kendi kendine kahreder ve kurtuluşu ölümde bulur. Fitnat, sevdiği gençten ayrılmanın derin üzüntüsüyle intihar eder. Fitnat’ın boynunda annesinin taktığı bir muska bulunmaktadır. Kocası olan Ali Bey, bu muskayı açıp okuyunca öz kızıyla evlendiğini anlar ve çıldırır. Talat’tan altı ay sonra Ali Bey de ölür.

Kamûs-ı Türkî
Edebiyatımızdaki ilk sözlüktür. Bu sözlük, dilcilerin yararlanacağı bir başucu kitap niteliğindedir.

AHMET MİTHAT EFENDİ (1844 - 1913) 

Türk edebiyatının en üretken sanatçılarındandır. Ahmet Mithat Efendi, roman, hikâye, anı, eleştiri, çeviri gibi türlerde iki yüze yakın eser vermiştir. Edebiyat, tarih, ziraat, coğrafya, iktisat gibi birçok alanda eserleri vardır. Onun bir diğer özelliği de gazeteciliğidir. Çıkardığı gazeteler de önemlidir.

Eserlerinde sade ve anlaşılır bir dil kullanmaya özen göstermiştir. Kendisini halkın öğretmeni gibi gören yazar, eserlerini halkı eğitmek ve bilgilendirmek, halka okuma zevki aşılamak için kaleme almıştır. Halkın psikolojisini çok iyi bilir. Halka yakınlığı ve onları aydınlatmaya çalışması nedeniyle “hâce-i evvel” (ilköğretmen) olarak anılır. Akla gelebilecek her türlü konuda halka ders vermeye çalışır. Halk arasında okuma hevesini ve merakını uyandırmaya çalışır. Eserlerini halk için yazdığı için “halkın yazarı” olarak da nitelendirilir. Kalemini halkın eğitimi için kullanır. Ahmet Mithat, halk için yazmasına, halka okuma zevki aşılamaya çalışmasına karşın, eserleri sanatsal değerden yoksundur. Çok okuyup yazdığı için “yazı makinesi” olarak da anılmıştır.

Ahmet Mithat, döneminin en çok okunan romancısıdır. Ona göre, “Roman, bir insan topluluğu içinde görülen hallerden birisini ya da kimilerini kağıt üzerinde koymak” tır. O romanla ilgili görüşlerini şöyle açıklar: “Roman, genel ahlakın tayin ettiği yaşantılar içinde oluşur. Avrupa’nın romanı nasıl kendine ait ise, bizimde romanımız kendimize ait olmalıdır. Avrupa’nın romanı nasıl kendine ait ise, bizim de romanımız kendimize aittir. Avrupa’nın kendi hayatımıza uymayan romanlarını örnek almamız yanlıştır. Millî bünyemize uyan romanı esas almalıyız. Milletin örf ve âdetleri, inanç ve davranışları romanı şekillendiren önemli unsurlardır. Roman milletle bütünleşmelidir. Millet başka, roman başka olmalıdır.”

Ahmet Mithat, romanlarında kendi kişiliğini gizlemez. Sık sık okuyucuya: “Ey kari! Ey karie!” diye seslenir. Okura kendi görüş ve düşüncelerini aktarır. Yerine göre okuyucuyla karşılıklı sohbet eder. Onun olaya üçüncü bir kişi olarak karışması, kişisel düşüncelerini söylemesi, okura sorular sorup onları yine kendisinin cevaplaması, halk edebiyatındaki meddah tekniğiyle yakından ilgilidir. Romanlarında sorunlara çözümler getirir. Romanlarının sonunda iyileri ödüllendirir, kötüleri cezalandırır. Romanlarında beklenmedik tesadüflere yer verir. Romanlarında Türk toplumunun o dönemdeki değer yargılarına, hayat görüşüne uygun, olumlu ve olmsuz tipleri ele alır. Halkın anlayabileceği yalın ve anlaşılır bir dil kullanır.

Ahmet Mithat’ın romanları, roman tekniği bakımından kusurlu sayılır. Çünkü romanlarının akışını keserek okura uzun uzun açıklamalar yapar, bilgiler aktarır. 

Ahmet Mithat’ın bir diğer özelliği de gazeteciliğidir. Gazeteyi, düşüncelerini halka aktarmada, halkı aydınlatıp Batı uygarlığı düzeyine ulaştırmada bir araç olarak görür. “Tuna, İbret, Devir, Bedir, Ceride-i Askeriyye, Basiret, Tercüman-ı Hakikat vb.” gazetelerde çalışır. Gazetecilikten yetişen bir yazar kimliği sergiler. Edebiyatımızda hikâyeci, romancı ve gazeteci olarak isim yapar. Ahmet Rasim, Hüseyin Rahmi Gürpınar gibi yazarların yetişmesinde emeği vardır. Gazetelerinde bu yazarların yazılarını, eserlerini yayınlayarak onlara destek çıkar.

Ahmet Mithat, halkı bilgilendirmek, eğitmek amacıyla hemen her konuda eserler vermiş ve bu konuda başarılı olmuştur. Zaten o, eserlerini sanatsal kaygılarla ya da geleceğe kalmak için yazmamıştır. Onun sanatını böyle görmek gerekir.

Felatun Beyle Rakım Efendi 

Ahmet Mithat Efendi’nin, Rodos adasında sürgün olduğu yıllarda yazdığı bir romandır. Bu romanın edebiyatımızda özel bir yeri vardır. Romanda iki tipin çatışması anlatılır. Felatun Bey, Batı’ya özenen, halktan uzaklaşan ve alafranga davranışlarıyla gülünç duruma düşen bir tiptir. Rakım Efendi ise, akıllı, yeniliklere açık, eğitime önem veren, çalışkan bir tiptir. Rakım Efendi, Ahmet Mithat’ın kendi yaşamından bir yansımasıdır adeta. İşte romanda bu iki tipin çatışması anlatılır.

Letaif-i Rivâyât 

Edebiyatımızdaki ilk hikâye kitabı olarak kabul edilir. Letaif-i Rivayat, Ahmet Mithat Efendinin 1870-1894 yılları arasında neşrettiği yirmi beş kitaptaki otuz hikâye ve romandan meydana gelen külliyatın ortak adıdır. İçlerinde hacmi, kurgusu ve zengin kişi kadrosu veya kişilerin geniş bir çerçevede veriliş ile romanı olarak değerlendirilebilecek eserler de bulunmakla birlikte, bunların çoğunu “büyük hikâye” kategorisine koyabiliriz. 

Bu hikâyelerin çoğu, konusunu bizim hayatımızdan almakla birlikte içlerinde konusu Fransa’da geçen ve dolayısıyla kişi kadrosu yabancılardan oluşanlar da bulunmaktadır. Külliyatın yedinci kitabı ise bir tiyatro eseridir.

Örnek 1:

Örnek 2:

NAMIK KEMAL (1840 - 1888) 

Türk edebiyatının büyük şairlerinden biridir. Türk milletine öz benliğini, millî ve manevi değerlerini, vatan topraklarını korumak şuuru kazandırmak için şiirler yazmıştır. Yazdığı bu şiirlerden dolayı “vatan şairi” olarak nitelenmiştir. “Vatan şairi” olarak bilinmesinde ondaki güçlü vatan sevgisi de etkili olmuştur. 

Namık Kemal, sanatı, halkı bilinçlendirip ona fayda sağlamak, düşüncelerini yaymak için bir araç olarak kullanır. Hemen her türde başarılı eserler verir. Siyasetle çok içli dışlı olduğundan bir dönem sürgün hayatı da yaşayan Namık Kemal’in eserlerinde “vatan sevgisi, hürriyet” önemli bir yer tutar. Şiirlerinde biçim bakımından eskiye bağlı kalsa da “vatan, millet, hürriyet, hak, adalet” gibi yeni kavramları ele alır. Söz oyunlarından, sanatsal ifadelerden arınmış bir şiir dili kullanır. Savunduğu düşünceyi, şiirlerinde açıkça ortaya koyar. Sanatçı, her an yeniliğin peşinde olur. 

Namık Kemal, yüzyıllar boyu süren insanın güçsüzlüğü fikrine karşı çıkar ve insanın bir kahraman olduğu görüşünü savunur. Düşüncelerini geniş halk kitlelerine yaymayı hedeflediğinden anlaşılır ve hitabete uygun bir nesir peşindedir. Türkçenin kurallarını eksiksiz düzenlemek, halkın kullandığı kelimeleri benimsemek, dili oluşturan ögelerin yazım ve anlam bakımından olgunluğa erişmesini sağlamak, dili sanatlı söyleyişin baskısından kurtarmak amacını taşır.

Kısacası halk dilini kullanmayı amaçlayan Namık Kemal, bunu büyük ölçüde gerçekleştirmiştir. Özellikle tiyatro eserlerinde günlük konuşma dilini kullanmıştır.

İntibah 

Ruhsal çözümlemelerinin, bir olayı toplumsal ve bireysel yönleriyle görmeye çalışmasının yanı sıra, dış dünya betimlemeleriyle de Türk romanında bir başlangıç sayılır İntibah. 

İyi yetiştirilmiş bir genç olan Ali Bey, İstanbul’da Çamlıca’da Mahpeyker adlı kötü bir kadına tutulur. Annesi, Ali Bey’i bu kadından ayırmak için evine Dilaşup adlı cariyeyi alır. Terk edildiğini anlayan Mahpeyker, Ali Bey’den öç almak ister. Mahpeyker, Dilaşup’a iftira ederek Ali Bey’i öldürtmek ister. Dilaşup, Ali Bey’i ölümden kurtarır, ama kendisi ölür. Ali Bey de Mahpeyker’i öldürür ve hapse atılır. Ali Bey daha sonra hapisteyken ölür.

Cezmi 

Türk Edebiyatının ilk ve en önemli tarihi romanlarından biri olan Cezmi, aşk ve kahramanlığın, esaret ve zaferin iç içe yaşandığı güçlü bir Namık Kemal romanıdır. II. Selim zamanında Türk-İran seferlerine katılan Cezmi, bilge, şair, savaşçı bir kahramandır. İstanbul’da başlayan olaylar Kırım topraklarına kadar uzanır. Kırım Hanları Adil ve Gazi Giray’ın İran sarayına esir düşmelerinin ardından Cezmi’yi büyük görevler beklemektedir.

Vatan yahut Silistre 

Edebiyatımızda sahnelenen ilk tiyatro eseridir. Toplumumuzun bozulan moralini düzeltmek amacıyla yazılır. 

Silistre bugünkü Bulgaristan’da Tuna ırmağının kıyısında, bir kenttir. 1388 yılında Türkler tarafından fethedilen Silistre, 1853-1856 Kırım Savaşı sırasında çok kalabalık bir Rus ordusu tarafından kuşatılmış, Musa Hulusi Paşa kumandanlığındaki Türk kuvvetleri kırk gün boyunca, kaleyi kahramanca savunurlar. Kitapta, asıl verilmek istenen Vatan Sevgisi’dir. Bunun yanında, Silistre Kalesi’ne yardıma koşan gönüllüler ve bunlardan İslam Bey ile Zekiye’nin aşkı da anlatılmaktadır.

Tahrib-i Harâbât 

Namık Kemal, bu eserini Ziya Paşa’nın yazmış olduğu “Harabat” adlı eserine karşı yazar. Amacı Ziya Paşa’nın çelişkili düşüncelerini eleştirmektir. Namık Kemal, Ziya Paşa’ya yönelik eleştirilerini “Takip” adlı eseriyle sürdürür.

Örnek 1:

Örnek 2:

ZİYA PAŞA (1825 - 1880) 

Şinasi ve Namık Kemal’le birlikte, Tanzimat’la başlayan Batılılaşma hareketinin etkisinde gelişen Türk edebiyatının ilk aşamasını oluşturan üç sanatçıdan biridir. Ziya Paşa, Meşrutiyetçi, toplumcu bir şairdir. Fransız İhtilali’nin getirdiği düşüncelerden etkilenmiştir. Yenilikçi düşünceye sahip olsa da divan şiiri geleneğinden bir türlü kopamaz. 

Şiirlerinde hece ölçüsüyle yazdığı bir türküsü dışında aruz ölçüsünü kullanır. Oldukça ağır bir dil kullandığı şiirleri düşünce ağırlıklı olduğundan öğretici niteliktedir. 

Ziya Paşa, padişaha ve Reşid Paşa’ya kasideler yazmıştır. 1859’da yazdığı “Terciibent” şiiriyle tanınmıştır. Divan şiiri geleneğine bağlı kalmıştır. Lirik şiirlerinde eski şiirin bütün estetik ögeleri yer alır. 

Tanzimat döneminin getirdiği “hak, hürriyet, adalet vb.” kavramların yanı sıra “insan, yaşam, kainat vb.” metafizik konuları şiirlerinde ele alır. Rindane özellikler taşıyan aşk şiirlerinin yanında asıl ününü sosyal konularda yazdığı hicivleriyle elde etmiştir. Ziya Paşa’nın şiirlerindeki, özellikle “Terciibent” ve “Terkibibent”lerindeki birçok beyit, atasözü gibi dilden dile dolaşıp günümüze kadar ulaşmıştır.

beyitleri bunlar arasındadır. 

Hürriyet gazetesinde çıkan “Şiir ve İnşa” makalesinde divan edebiyatı geleneğini eleştirir. Halk şiirinin, bizim gerçek şiirimiz olduğu inancını, yazı dilimizin halkı temel olarak alması gerekliliğini savunur. 

Ziya Paşa, daha sonra Türk, Arap ve İran şairlerinden seçtiği şiirlerden oluşan “Harabat” adlı antolojisinin ön sözünde ise divan edebiyatına övgüler düzer. Bu durum, Ziya Paşa’nın, sanat anlayışı bakımından çelişkiler yaşadığını, özellikle eski - yeni arasında gidip geldiğini göstermektedir. Ziya Paşa’nın içine düştüğü bu çelişki Namık Kemal’in tepkisine yol açar. 

Ziya Paşa’nın “Harabat” adlı eserine karşılık Namık Kemal, “Tahrib-i Harabat” ve “Takip” adlı eserlerini yazar. Bu eserlerinde Ziya Paşa’yı ağır bir biçimde eleştirir. 

Ziya Paşa’nın nesri de şiiri gibi sağlam yapılıdır. Dili, zamanına göre oldukça sadedir. Nesirlerinde bireysel gerçeklerle toplumsal sorunları yansıtma başarısı gösterir. Şiir, makale, hiciv-mizah, antoloji, edebiyat tarihi türlerinde eserler yazar. Paris’te bulunduğu yıllarda çeviriler de yapar.

Zafername 

Nazım-nesir karışımı bir eserdir. Ziya Paşa’nın hiciv tarzında yazdığı bir eserdir. Dönemin sadrazamı Ali Paşa’yı eleştirmek için yazmıştır. Mizahî yönleri de bulunan bu eser “kaside, tahmis, şerh” olmak üzere üç bölümden oluşur.

Harabat 

Türk, Arap, İran şairlerinin şiirlerinden oluşan oluşan üç ciltlik bir antolojidir.

Eş’ar-ı Ziya 

Kendi yazdığı şiirlerinin bulunduğu, ölümünden sonra yayınlanan, şiir kitabıdır.

Terkib-i Bend ve Terci-i Bend 

En çok okunan, beğenilip ezberlenen, atasözü gibi dillerden dillere dolaşan beyitlerle dolu şiir kitabıdır.

Rüya 

Edebiyatımızdaki mülakat (röportaj) türündeki ilk nesir olarak kabul edilir. Ziya Paşa, “Rüya”yı karşılıklı konuşmalar biçiminde yazmıştır. 

Yine bu eserinde Sadrazam Ali Paşa’yı eleştirmiş, onun kötü bir yönetim göstermesinden ötürü görevden alınması gerektiği üzerinde durmuştur.

Defter-i Âmal 

J. J. Rousseau’nun “İtiraflar” adlı eserinin etkisiyle yazdığı, anılarını anlatan yarım kalmış bir eserdir.

Engizisyon Tarihi, Endülüs Tarihi 

Her ikisi de çeviri eserdir.

Emil 

J. J. Rousseau’dan çok güzel bir dille çevirdiği eserdir.

ŞİNASİ (1826 - 1871)

Şinasi, Batı etkisindeki Türk edebiyatının öncü yazarlarındandır. Edebiyatımızda yenileşme Şinasi ile başlar. İlk şiir çevirileri, ilk yerli tiyatro eseri, ilk makale, ilk özel Türk gazetesi ona aittir. Edebiyatımızda noktalama işaretlerini ilk defa Şinasi kullanmıştır.

Edebiyatımızda ilk olarak halk kaynaklarından yararlanır; dil ve folklor çalışmaları yapar. Şiirde biçim olarak divan edebiyatı nazım biçimlerine bağlı kalsa da birtakım değişiklikler yapar. Divan edebiyatındaki “parça güzelliği” anlayışına karşı “bütün güzelliği”, “konu birliği” görüşünü savunur. “Halk, vatan, millet” kavramlarını ilk olarak o kullanır. Türk şiirini söz oyunlarından kurtarır, şiirimize konuşma dilini getirir, şiirde kompozisyon bütünlüğü onunla başlar. Şiiri mecazlardan arındırıp yalın bir dil kullanır. Soyutluktan vazgeçer, somut bir anlatımı yeğler.

Şinasi, veciz söyleyişleri sever, üslubunda kısa ve özlü sözler kullanır. Onun şiirleri yalın ve akılcıdır. Amacı düşüncelerini aktarmak olduğu için şiirleri lirizmden uzaktır. Şiirlerinin düşünceye dayalı oluşu, okura düşüncelerini aktarma isteği, şiirini olumsuz etkilemiştir. Bu yüzden edebiyatımızda şairlik yönüyle değil de şiire getirdiği yeniliklerle ünlenmiştir.

Şinasi, halka karşı büyük bir sorumluluk duygusu taşır. Yazı dilini sadeleştirmek, halkın anlayacağı bir dil kullanmak amacındadır. Bu bakımdan dilde sadeleşme hareketine öncülük etmiştir.

Şinasi’nin düşünce sistemi, akıl ve mantığa dayanır. Bu yüzden nesirlerinde, düşünceleri ön plandadır. Nesirlerinde kısa cümleli bir anlatım göze çarpar. Halkın kolaylıkla anlayabileceği bir tarzda yazmayı amaçlayan sanatçı, düşüncelerini, yalın, açık bir dille aktarır. Söz oyunlarından kaçınır, doldurma sözlere yer vermez. Nesir alanında da komposizyon yeniliğiyle karşımıza çıkar. Türk edebiyatında nesir, Şinasi ile başlar. Dil onunla bir disipline girer. Nesrimize yazı dili özelliği kazandırır.

Şinasi’nin önemli özelliklerinden biri de gazeteceliğidir. 1860’ta Agâh Efendi ile birlikte edebiyatımızın ilk özel gazetesi olan Tercüman-ı Ahval’i çıkarır. 1862’de kendisi Tasvir-i Efkâr gazetesini çıkarır. 1865’te gazeteyi Namık Kemal’e bırakarak Paris’e gider.

Eserleri:

Tiyatro:
Şair Evlenmesi

Şiir:
Müntehabat-ı Eş’ar (Kendi yazdığı şiir kitabı) Tercemei
Manzume (Çeviri şiir)

Düzyazı:
Müntehabat-ı Tasvir-i Efkâr

Atasözleri Derlemesi:
Durub-ı Emsal-i Osmaniye

Örnek 1:

Şinasi’nin, edebiyatımızda gerçekleştirdikleri arasında
aşağıdakilerden hangisi yoktur?

A) Halk için roman yazma hareketini başlatmıştır.
B) Dilde sadeleşme hareketine öncülük etmiştir.
C) La Fontaine’den çeviriler yapmıştır.
D) İlk özel gazeteyi çıkarmıştır.
E) İlk tiyatro yapıtını yazmıştır.

                                                              (2007 - ÖSS)

Çözüm: Şinasi’nin, edebiyatımızda gerçekleştirdikleri
arasında A’daki yargı yoktur. Çünkü Şinasi hiç roman
yazmamıştır.

                                                                   Cevap A

Örnek 2: